Continue reading »]]> “Zwarte Piet is Racisme” De discussie over het racistische karakter van Zwarte Piet zijn uiterlijk is er een die al  jaren gaande is in ons kikkerlandje.

In 1991 toen ik als 15 jarig meisje naar Nederland kwam maakte ik voor het eerst “live” kennis met Zwarte Piet. Ik was oprecht gechoqueerd dat men in Nederland niet alleen met  blackface de straat op kon gaan, maar dat het ook nog een belangrijk deel van een nationaal feest bleek te zijn! Kijk in Suriname en op de Antillen had ik uiteraard Sint ook weleens gezien. Een Chinese Sint, een Creoolse Sint zelfs een Nederlandse Sint, ook Pieten maar dan in allerlei kleuren niet geschminkt maar gewoon hun natuurlijk huidskleur zonder smurrie.

De vraag” Wie is Zwarte Piet” werd altijd vrolijk beantwoord door de Nederlanders en medelanders die ik ernaar vroeg. Helaas kreeg ik keer op keer een ander antwoord. Het antwoord dat het meest voorbij kwam was: Piet is een knechtje van Sinterklaas, die vies is geworden door de schoorsteen. Okay, That makes sense! Dankjewel!  Maar waarom heeft Piet kroeshaar, dikkere lippen en schone kleding aan? Lichtelijk tot zwaar geïrriteerd werd mij dan keer op keer toegesnauwd dat het “gewoon” Nederlandse traditie was. Het antwoord bleef mij dus schuldig.

Ik was denk ik een jaar of 17 toen ik op de 1^ste katholieke MEAO van Amsterdam zat. Als protest had Koela (een prachtige donkere Surinaamse jongen) zich als Sinterklaas verkleed. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik niet meer precies weet of de pieten toen gekleurde pietjes waren, blanke medeleerlingen of gewoon pietjes in huidskleur Ze waren in ieder geval geen “traditionele” blackface Zwarte Pietjes. Wat ik mij nog wel herinner is dat ik op dat moment het besef kreeg dat het niet alleen voor mij als “nieuwkomer” maar ook voor Nederlanders – autochtoon en allochtoon – een racistisch karakter had. De hele school inclusief directie stond namelijk achter Koela zijn actie. Het was eigenlijk geen actie te noemen meer een statement één die wij allemaal deelden. Althans dit is hoe ik mij het herinner.

Elk jaar begin november breekt de discussie over Zwarte Piet weer uit en elk jaar rond de kerstdagen verdwijnt de discussie als sneeuw voor de winterse zon. Eerlijk gezegd ging die discussie meestal aan mij voorbij. Ik ergerde me aan Zwarte Piet met zijn neppe afro en vreselijk Surinaams accent maar mijn mening hield ik voor mezelf of sprak ik af en toe uit vóór anderen waarvan ik wist dat ze mijn mening deelden.

Toen ik zelf  een zoon kreeg en hij uiteraard zoals elk kind mee wilde doen aan de sinterklaas traditie begon ik steeds meer van Zwarte Piet te balen. Ik had het gevoel dat ik niet meer aan Zwarte Piet kon ontsnappen. De Sinterklaassfeer overal vond ik leuk, zelfs gezellig tot er een Zwarte Piet met zwaar Surinaams accent lollig begon te doen, “je Weet toch” uitaard met zware bilabiale W.

Thuis bij ons wordt er kinderdag gevierd. Mijn zoon mocht als klein jongetje elk weekend vanaf midden november zijn schoentje zetten en ‘s ochtends zat daar dan een kleinigheidje of wat lekkers in. De ochtend van 5 december kreeg hij dan een groter cadeautje lego of iets dergelijks. Het cadeau kwam van mama, waarom omdat mama trots op hem is en dat elk jaar zo viert. Vaak werd dan toch nog een “dankje Sinterklaasje” geroepen maar ach ik heb geen issues met Sinterklaas. Hij mag de “credit” wel krijgen. Nooit heeft mijn zoon daar vragen over gesteld. Ook nooit de vraag waarom wij geen pakjesavond vierden. Waarschijnlijk was het voor hem gewoon iets “Surinaams”. Zoals wij andere tradities en gewoontes hadden die zijn Turkse, Antilliaanse,  Marokkaanse en Nederlandse vriendjes niet hadden.

Mijn oudste zoon, was een jaar 11 toen ik met hem de discussie aanging over “Zwarte Piet”. Mijn zoon haalde zijn schouders op en zei “Ma serieus mensen die het als racisme bedoelen zijn gewoon achterlijk want zij lopen voor schut rond in hun Pietenpakjes”.  Einde discussie! Mijn zoon is daar namelijk absoluut niet gevoelig voor. Hij voelt zich Nederlander. Nee, dat slaat nergens op, hij IS Nederlander geboren in het AMC in Amsterdam en getogen in Hengelo. Hij voelt zich trouwens helemaal “tukker”. Slavernij is voor hem niet iets dat jaarlijks herdacht moet worden, net zoals 4 en 5 mei vindt hij dit nonsens. “Ma zolang ik met respect omga met iedereen zie ik niet in waarom ik om een anders geweten te sussen elk jaar iets moet gaan herdenken.” Logica van een 15 jarige waar ik het als ik erover nadenk deels wel mee eens ben.

Mijn jongste zoon is 7, de leeftijd waar alles magisch is! Zelfs al heb je wel 1000x gehoord dat de Sint niet bestaat ergens diep van binnen geloof je nog lekker overal in. Hij is een totaal ander kind dat zijn broer. Stelt miljoenen vragen is sociaal bewogen en merkt minuscule verschillen direct op. Uiteraard wordt ook voor hem kinderdag gevierd.

Ma waarom vieren wij geen pakjesavond? Ik: ”Je weet toch dat de Sint niet echt bestaat? Trouwens wij vieren toch wel kinderdag” “Ja maar mama hij bestaat toch ook niet bij Cas, Robin en (elk ander willekeurig klasgenootje) maar zij hebben wel pakjesavond.” Ik trok dus de stoute schoenen aan en begon voorzichtig over stereotypen en discriminatie te vertellen. Hij fronste en zei “Ma ik begrijp het echt allemaal niet.” Ik: “Sorry, Mama legt het gewoon niet zo goed uit.” Mijn zoon weet dat grapjes of spelletjes niet leuk zijn als het een ander kwetst of pijn doet. Ik probeerde het dus duidelijker te maken met een voorbeeld over een goeie vriendin van mij en haar zoon die elk jaar vanwege hun donkere huidskleur zwarte piet liedjes toegezongen worden. Het maakt hun verdrietig, haar zoon maakt het opstandig en het breekt mijn hart. Mama ik snap het. Ik:”Echt waar?” “Ja, ma echt ik snap het helemaal! Maar mama waarom doet iedereen dat dan?” Ik:”Ja weet ik eigenlijk niet maar veel mensen zeggen dat ze het doen voor de kinderen.” Stilte…….”ma voor mij hoeven ze mijn tante niet pijn te doen hoor” zegt hij zwaar verontwaardigt! Ik leg hem uit dat de meeste mensen het echt niet doen om te kwetsen maar omdat het een gewoonte is. Ik leg hem ook uit dat het niet erg is dat hij op school plezier heeft en geniet van de Sinterklaassfeer maar dat hij nu wel weet waarom wij het thuis niet vieren. “Oh Okay” Daarmee is de discussie afgedaan en gaat hij buiten spelen.

Dan is het zaterdag 12 november 2011. De dag waarop alles veranderde. De dag waarop leden van ‘Zwarte Piet is Racisme’, een community art project, heel hardhandig door politieagenten worden weggesleurd. Waren ze de orde aan het verstoren? Nee! Waren ze dat van plan? Nee! Waarom dan? Omdat zij de aloude discussie over het uiterlijk van Zwarte Piet door middel van een  stil en geweldloos ”betoog” wilden uitdragen.

12-11-11: De dag waarop de Nederlandse regering zich opvallend stil hield, het merendeel van de Nederlandse media zweeg en velen probeerden te doen alsof het de schuld van deze activisten was dat de politie hen mishandelde.

De dag waarop de vraag: Is Zwarte Piet racisme? werd beantwoord door de Nederlandse samenleving. Ja, zeiden we in koor. Klote allochtonen waarom rotten ze niet op waar ze vandaan komen als ze ONZE ZWARTE PIET niet mogen. De koningin, het koningshuis, Mohammed, God en alle heiligen daar mag je over spotten, vragen stellen of hen zelfs verwerpen maar kom niet aan Zwarte Piet! Zwarte Piet is voor de kinderen, daar blijf je met je poten vanaf! Het brute geweld van de politie tegen geweldloze activisten dat mag uiteraard in de hersenen van onze kinderen gegrift staan!

Sinds die dag zijn er op diverse social media allerlei discussies uitgebroken. Weer wordt de boventoon gevoerd door hen die het gevoel hebben dat die allochtonen hen wat willen afpakken. De vraag of dit in strijd is met onze grondwet lijkt niet relevant te zijn. Het gaat immers om Zwarte Piet!

Het meest schaam ik me voor hen die zwijgen, voor degenen die doen alsof er niets is voorgevallen. Voor hen die bang zijn voor de financiële, politieke of sociale consequenties die zij door steun te betuigen of een mening te uiten eventueel zullen ervaren. Diep in hun hart weten ze beter. Zij weten nu dat hetgeen wij wereldwijd bekend om staan tolerantie, verdraagzaamheid, vrijheid van meningsuiting slechts een illusie is.

Gisteren was ik van de meeste schrik bekomen en kon ik met een redelijk rustige stem mijn zonen tot mij roepen. Ik legde uit wat er was gebeurd en liet hen op Youtube de filmpjes zien. Mijn oudste zoon slikte. Mijn jongste zoon bracht mij tot tranen toen hij vroeg “mama waarom helpen geen van die mensen, niemand zegt er wat van?!”

Die vraag die bleef als echo door mijn hoofd gaan “mama waarom helpen geen van die mensen, niemand zegt er wat van?!”

Mijn zoon wil ik voor de rest van zijn leven meegeven dat mensen elkaar wel helpen en beschermen.

Misschien niet allemaal, sommige zijn te laf, sommige discrimineren, sommige zijn verblind door de “verdeel en heers” politiek en weer anderen denken dat ze “neutraal” door het leven kunnen gaan. Niet door hebbend dat wie zwijgt toestemt. Toestemt dat een ieder met een afwijkende mening grofweg mag worden afgevoerd.

Mijn lieve zoon -en alle andere kinderen in Nederland-, (deze) mama en een hele groep andere mensen binnen en buiten Nederland zullen wel wat zeggen! Wij zullen vragen stellen over waarom hij zo behandeld werd. Wij zullen ervoor zorg dragen dat een ieder van jullie het recht heeft van vrije meningsuiting, ongeacht over welk onderwerp jullie vragen willen stellen of over welke zaken jullie openheid willen.

Lees ook:

De Jaap

Flavia Dozan

Liesbeth Tjon A Meeuw

Mrs Bruja 

Kirsten van den Hul

Continue reading »]]> In mijn blogje over het verloop van de eerste week kon je zien dat ik in de eerste week 17.10 over had mijn budget voor de week 2 is van 77.90 verhoogd naar 95 euro.

Mijn uitgaven voor de tweede week zijn tot nu toe:
c1000: 30.20
Emte: 4.89

Ik merk dat ik vooral moet wennen aan het nalaten van kleine verwennerijtjes. Geld voor een bioscoopkaartje, een klein pakje lego of een extraatje om een patatje te eten. Deze verwennerijen zorgen er dus voor dat ik veels te veel geld wekelijks uitgeef. Het extra verwennen van de kinderen komt uit een soort schuldgevoel omdat ik me die week te moe of te ziek voelde om daadwerkelijk met hun op pad te gaan om iets leuks te ondernemen. Vorige week heb ik dit schuldgevoel weten te sussen door minder energie uit te geven aan het huishouden en meer spelletjes met mijn zonen te spelen. Vandaag gaat mijn oudste zoon na school even stofzuigen en zorgen we ervoor dat alles er weer netjes en schoon uitziet. Geen man overboord dus 1-0 voor mij in de strijd tegen perfectionisme

Eind van de week een verslagje over het verloop van wk 2. So far so good!

Continue reading »]]> Het is de tweede week van no spend month en tot nu toe gaat het goed. Ik krijg de kans om mijzelf en mijn financiële gewoontes onder de loep te nemen en de nodige veranderingen in mijn “attitude” over geld aan te brengen.

Aan het begin van de eerste week had ik na 2 dagen nog 38.20 over voor de resterende 4 dagen van week 1.

Dit waren mijn uitgaven:

Continue reading »]]> Deze week is week van het geld. Van 7 tot en met 11 november 2011 organiseert Wijzer in geldzaken opnieuw de Week van het geld. Doel van de week is om basisschoolleerlingen te leren omgaan met geld.

Terugkijkend op mijn eigen jeugd realiseer ik me dat mijn moeder al heel vroeg met de financiële opvoeding van ons –mijn broer en ik – bezig was.  Al heel jong beseften wij dat mijn moeder de kostwinnaar was. Dat haar inkomen niet alleen ons huishouden maar ook grotendeels het huishouden van mijn tante in Suriname draaiende hield.

Ons gezin woonde1709km en 3 uur vliegen van de rest van onze familie. Mijn moeder was dus niet alleen kostwinnaar en alleenstaande moeder zij was als enige verantwoordelijk voor alles wat met ons gezin te maken had. Er waren geen oma’s, opa’s, tantes of ooms in de buurt om ons op te vangen of bij te staan. Mijn broer en vonden het volstrekt normaal dat wij de verantwoording van ons gezin met mijn moeder hoorden te delen. Vanaf een jaar of 8 kon ik ons huishouden runnen. Ik wist wat er gedaan moest worden en samen met onze huishoudster zorgde ik ervoor dat alle taken elke week op tijd werden uitgevoerd. Voordat mijn moeder van het werk kwam zorgde ik voor de “Mise en place” zodat mijn moeder snel kon koken. Mijn broer wist vanaf een jaar of 10 welke rekeningen betaald moesten worden, wat ons huishoudbudget was en hoe hij dit moest regelen. Mijn moeder gaf hem opdracht om een maand ons financiële huishouden helemaal alleen te draaien. Op deze manier kon zij nagaan of mijn broer overal op voorbereid was en wist ze zeker dat als haar iets zou overkomen alles zou doordraaien tot er familie uit Suriname was om ons bij te staan. Die maand staat nog vers in mijn geheugen gegrift mijn broer nam zijn taak uiterst serieus. Hij hield niet alleen het financiële huishouden draaiende, hij presteerde het zelfs om extra geld op de spaarrekening te zetten.

Zakgeld was in ons huishouden niet vanzelfsprekend het was ons “loon”. Dit verdiende wij door ons best op school en thuis te doen. Slechte cijfers of  dwars gedrag waren risico’s dat ons “loon” ingekort kon worden.  Extra taken werden beloond met zakgeld verhoging.

Sparen werd door mijn moeder extra beloond. Zij betaalde namelijk de helft van alle grote aankopen mits we de andere helft zelf gespaard hadden. Mijn zakgeld gaf ik voornamelijk uit aan frutseltjes of ik hielp mijn broer sparen voor zijn aankopen. Mijn broer hield van gadgets en spaarde zo de helft van een atari en computer bij elkaar.

In juli 1991 kwamen wij in Nederland wonen, mijn moeder is leerkracht en wij kwamen dus in de zomervakantie in Nederland aan. Mijn moeder had genoeg geld gespaard om de vaste lasten en dikke kleding voor ons aan te schaffen maar het was wel zaak dat ze zo snel mogelijk werk vond. Aangezien het zomervakantie was kon mijn moeder als leerkracht niet solliciteren. Het werd haar duidelijk gemaakt dat ze een bijstandsuitkering moest aanvragen tot de scholen weer open gingen en zij kon solliciteren. Het verdriet in mijn moeders ogen zorgde ervoor dat mijn broer en ik die zomer aan de slag gingen in een bejaardentehuis. De hele zomer werkten we in de schoonmaak en onderhoud van het bejaardentehuis om ervoor te zorgen dat mijn moeder geen bijstandsuitkering hoefde aan te vragen.

Het mooiste van mijn financiële opvoeding vind ik de samenhorigheid in ons gezin. Tot de dag van vandaag hebben mijn broer, mijn moeder en ik verantwoordelijkheidsgevoel naar elkaars financiële welbevinden. Hoewel wij nu al meer dan 18 jaar niet meer samen onder 1 dak wonen, sterker nog mijn broer woont 148 kmvan mij vandaan en mijn moeder 7741 km, het verantwoordelijkheidsgevoel wordt daar alleen maar sterker door. Als de een een financieel probleem heeft zullen wij altijd de koppen bij mekaar steken om het gezamenlijk op te lossen. Als ik ding mag wensen dan is het dat mijn zonen dit verantwoordelijkheidsgevoel ook voor ons gezin zullen hebben.

Eind van de week een blogje over de financiele opvoeding van mijn zonen!

Wat kan jij je nog herinneren over je eigen financiële opvoeding? Heeft deze opvoeding juist een positieve of negatieve invloed gehad op je huidige financiële situatie?

Continue reading »]]> Het is november! Zoals ik al eerder verteld had is november “no spend month” in huize BmK.

Ik heb ons budget van 334  als volgt opgesplitst:
01 t/m 06 nov. €66.80
07 t/m 13 nov. €77.90
14 t/m 20 nov. €77.90
21 t/m 27 nov. €77.90
28 t/m 30 nov. €33.50

Wat allemaal uit het budget betaald moet worden kun je <hier> lezen. Er is 1 extra uitgave bijgekomen. Ik help mijn peetdochter haar schoenendoos te vullen voor het project schoenmaatje.

De komende dagen zal ik zoveel mogelijk uit de voorraadkasten eten en uit de buurt van winkels blijven

Continue reading »]]> Herinner jij je babystap 2 nog? Met dit babystapje heb ik echt ontzettend veel moeite. Ik leef in mijn badjas en loop constant op mijn slofjes. Als ik ‘s ochtends helemaal aangekleed en opgemaakt ben dan kan je er 100% zeker van zijn dat ik moet werken of een (ziekenhuis) afspraak heb. Het tweede deel van dit babystapje – schoenen aan – daar heb ik niet alleen moeite ik heb er ook 101 excuses voor waarom ik dit NIET moet doen. Variërend van schoenen aan in huis is onhygiënisch tot voeten moeten ademen.

Het gekke is dat ik weet dat dit babystapje cruciaal is en dat als ik het wel doe ik er ontzettend veel baat bij heb. Ik voel me er echt beter door. Door mijn eeuwige badjas en slofjes voel ik me als Franny en erger nog, lijk ik op Franny! Door dit simpele babystapje voel ik en zie ik er FLY uit!

Het wordt dus tijd dat ik dit babystapje net zo routine wordt als mijn glimmende gootsteen en swish en swipe! Van mijn broer kreeg ik prachtige etnies schoentjes! Deze paarse gympen – met veter – worden gedoopt tot mijn eerste echte paar Fly-schoenen. Speciaal voor IN huis!

Jamal vertrekt zo naar school en daarna ga ik douchen, kleed ik me aan, maak ik me op en strik ik mijn nieuwe gympies.

Wish me luck met het eigen maken van Babystap 2!

Continue reading »]]> Benodigdheden:

• 1 ei
• ± 200 gram maizena
• 125 gr suiker
• 1 dopje vanille of amandel essence
• 125 gr boter
• suikermuisjes

Coming soon: How to: Hello Kitty verjaardagstaart!

Continue reading »]]>

Maandag:

Haricot verts met gerookte kip (voor mij met gerookte tofu), witte rijst, gebakken banaan en komkommer op zuur

Dinsdag:
Nasi met gebraden kippenbout (voor mij gestoofde tempeh) sambal en komkommer op zuur

Woensdag:
Gebakken aardappeltjes met gehakt en broccoli (voor mij zelfde maar dan met tofugehakt)

Donderdag:
Hamburgers en american coleslaw (voor mij vegaburger)

Vrijdag:
witte bonen met snijbonen, wortel en mais geserveerd met witte rijst

Zaterdag:
visballetjes, witte rijst en kai of paksoi. Voor mij Dhal met oker.

Zondag:
Homemade pizza!

Continue reading »]]>

Maandag:

Amsoi met gerookte kip (voor mij met gerookte tofu), witte rijst, gebakken banaan en komkommer op zuur

Dinsdag:
Bami met gestoofde kippenbout (voor mij gestoofde tempeh) en komkommer op zuur

Woensdag:
Tortilla wraps met gehakt (tofu gehakt voor mij) sla, tomaat, mais, komkommer

Donderdag:
Gekookte aardappel, kipschitzel (voor mij vega schnitzel) en doperwten

Vrijdag:
Bruine bonen met witte rijst gebakken banaan en komkommer op zuur

Zaterdag:
Visschotel, witte rijst en snijbonen. Voor mij Dhal met oker.

Zondag:
Patat of pizzadag!